دانشگاه هوایی شهید ستاری دانشکده مدیریت ارزیابی و رشد سرمایه‌های انسانی 3115-8536 2 4 2026 12 22 Localized Requirements for the Roadmap of Human Resource Participation in Open Innovation within Iran’s Public Sector الزامات بومی‌سازی نقشه راه مشارکت منابع انسانی در نوآوری باز بخش عمومی ایران 247147 10.22034/jhcad.2026.566521.1060 FA حمیدرضا ابراهیمی کیاسری گروه مدیریت دولتی، واحد قزوین، دانشگاه آزاد اسلامی، قزوین، ایران 0000-0003-0943-4801 سیدمهدی الوانی استاد، گروه مدیریت دولتی،دانشگاه علامه طباطبایی، تهران، ایران 0000-0002-1298-2131 مرضیه سام دلیری گروه مدیریت دولتی، واحد قزوین، دانشگاه آزاد اسلامی، قزوین، ایران زینب نامدار گروه مدیریت دولتی، واحد قزوین، دانشگاه آزاد اسلامی، قزوین، ایران 0009-0006-6535-3423 Journal Article 2025 12 15 Background & Purpose: Open innovation has emerged as a principal pathway for redesigning government and creating public value; however, the extant literature has focused predominantly on technological dimensions, leaving the role of human resource management as an institutional prerequisite largely under-examined. The present study aims to identify the dimensions and components of open innovation–based strategic human resource partnership in Iranian public organizations within an indigenous framework.<br>Methodology: This study adopted a qualitative, exploratory approach and is applied in purpose. Data were collected through semi-structured interviews with sixteen participants, comprising senior public-sector executives, human resource managers and specialists, and academic experts, and were analyzed using Braun and Clarke’s six-phase thematic analysis.<br>Findings: The coding process yielded 827 interpretive codes, 116 sub-themes, and 13 main themes, which were organized into a four-layer framework—contextual conditions, internal enablers, knowledge infrastructure and mechanisms, and the value-creation process—culminating in public value in the form of digitalization, transparency, and data-driven policymaking. The findings indicate that realizing public value requires the simultaneous establishment of these four pillars, together with the integration of the Ability–Motivation–Opportunity (AMO) framework with absorptive capacity and dynamic capabilities.<br>Conclusion: The theoretical contribution of this study lies in redefining human resources from an administrative unit into a “knowledge gatekeeper” and “governance partner” within the institutional context of Iran’s public sector. Practically, the findings underscore the necessity of re-engineering bureaucracy around human resources, strengthening absorptive capacity and knowledge-sharing infrastructures, institutionalizing psychological safety and an inclusive climate, and transitioning toward data-driven decision-making. زمینه و هدف: نوآوری باز به مسیری اصلی برای بازطراحی دولت و خلق ارزش عمومی تبدیل شده است؛ اما ادبیات موجود عمدتاً بر ابعاد فناورانه متمرکز بوده و نقش مدیریت منابع انسانی به‌مثابه پیش‌شرط نهادی آن کمتر واکاوی شده است. هدف پژوهش حاضر، شناسایی ابعاد و مؤلفه‌های مشارکت استراتژیک منابع انسانی مبتنی بر نوآوری باز در سازمان‌های دولتی ایران در قالب چارچوبی بومی است.<br>روش‌شناسی: این پژوهش با رویکرد کیفی و اکتشافی و از نظر هدف کاربردی انجام شد. داده‌ها از طریق مصاحبه‌های نیمه‌ساختاریافته با ۱۶ نفر از مدیران ارشد دولتی، مدیران و کارشناسان منابع انسانی و خبرگان دانشگاهی گردآوری و با روش تحلیل مضمون شش‌مرحله‌ای براون و کلارک تحلیل گردید. <br>یافته‌ها: فرایند کدگذاری به استخراج ۸۲۷ کد تفسیری، ۱۱۶ مضمون فرعی و ۱۳ مضمون اصلی انجامید که در چارچوبی چهارلایه‌ای (شرایط زمینه‌ای، توانمندسازهای درونی، زیرساخت و سازوکار دانشی، و فرایند ارزش‌آفرینی) که به ارزش عمومی (دیجیتال‌سازی، شفافیت، و داده‌محوری سیاست‌گذاری) منتهی می‌شود، سازمان‌دهی شدند. یافته‌ها نشان می‌دهد تحقق ارزش عمومی (در قالب دیجیتال‌سازی فرایندها، شفافیت و پاسخگویی، و سیاست‌گذاری داده‌محور) مستلزم استقرار هم‌زمان این چهار ستون و ادغام چارچوب انگیزه–توانایی–فرصت با ظرفیت جذب و قابلیت‌های پویا است.<br>نتیجه‌گیری: سهم نظری پژوهش، بازتعریف منابع انسانی از واحدی اداری به «مرزبان دانش» و «شریک حکمرانی» در بستر نهادی بخش عمومی ایران است. از منظر کاربردی، یافته‌ها بر ضرورت بازمهندسی بوروکراسی با محوریت منابع انسانی، تقویت ظرفیت جذب و زیرساخت‌های تسهیم دانش، نهادینه‌سازی امنیت روانی و اقلیم شمول، و گذار به تصمیم‌گیری داده‌محور دلالت دارند.