زمینه و هدف: مراکز ارزیابی یکی از ابزارهای مهم برای استخدام کارکنان و انتخاب و توسعۀ مدیران در بخش دولتی است؛ اما مراکز ارزیابی به‌دلیل نقش و ماهیت خاص و محیط بخش دولتی، همواره با معایبی مواجهند؛ از این‌رو هدف اصلی این مطالعه، درک معایب مراکز ارزیابی در نظام اداری ایران بوده است.
روش: فلسفۀ این مطاله از نوع «تفسیری»، جهت‌گیری از نوع «کاربردی»، روش پژوهش از نوع «کیفی» مبتنی بر «قوم‌نگاری» بر اساس مشاهده و تجربۀ پژوهشگر در مقام ارزیابی‌کننده و ارزیابی‌شونده در مراکز ارزیابی بوده است.
یافته‌ها: پژوهشگر با رعایت اخلاق پژوهش و اجتناب از تعصب و جانب‌داری، تمامی مفهوم‌ها و مقوله‌هایی را که در ذهنش پدیدار شد، به‌دقت بررسی و تحلیل کرد و در نهایت، به ۱۸ مفهوم، ۲۱ مقولۀ فرعی و چهار مقولۀ اصلی دست یافت. سپس برای درک عالمانۀ این مفهوم‌ها و مقوله‌ها، به طراحی الگوی بصری (نمایا) پژوهش اقدام کرد.
نتیجه‌گیری: درک این عیوب در قالب مفهوم‌ها و مقوله‌های تبیین شده، می‌تواند مدیران بخش دولتی را برای طراحی مؤثر و کارای مراکز ارزیابی در هر یک از وزارتخانه‌های کشور یاری رساند. به‌منظور اطمینان بیشتر به نتایج حاصل از مراکز ارزیابی، می‌بایست ارکان این مراکز متناسب با محتوا و مأموریت نظام اداری و وزارتخانه‌ها و سازمان‌های دولتی وابسته به آن بازطراحی شود.