زمینه و هدف: این پژوهش با هدف ارائۀ مدلی برای خودتوسعه‌ای کارکنان مبتنی بر فرهنگ یادگیرنده در سازمان‌های‎‌ خدماتی (شهرداری کلان‌شهرهای ایران) انجام شده است.
روش: پژوهش حاضر از نظر هدف، کاربردی و از نظر روش، کیفی است. برای دستیابی به هدف پژوهش، از راهبرد نظریه‌پردازی داده‌بنیاد با رهیافت نظام‌مند استفاده شده است. داده‌ها از طریق مصاحبه‌های نیمه‌ساختاریافته با ۱۶ نفر از مدیران و متخصصان حوزۀ برنامه‌ریزی و توسعۀ منابع انسانی شهرداری‌های کلان‌شهرها و استادان دانشگاهی گردآوری و از طریق کدگذاری‌های باز، محوری و انتخابی تحلیل شدند. به‌منظور ارزیابی اعتبار یافته‌ها، از راهبرد بررسی همکاران و اعتبارسنجی اعضا استفاده شد و برای پایایی مصاحبه‌ها، روش توافق درون‌موضوعی دو کدگذار با محاسبۀ درصد توافق به‌کار رفت. داده‌ﻫا با استفاده از نرم‌افزار مکس‌کیودا تجزیه‌وتحلیل شد.
یافته‌ها: یافته‌های پژوهش، به استخراج ۱۹۳ مفهوم و ۴۱ مقولۀ فرعی و ۱۱ مقولۀ اصلی انجامید که در قالب مدل پارادایمی قرار گرفت. در این مدل، فعالیت‌های خودتوسعه‌ای با تأکید بر فرهنگ یادگیرنده، به‌عنوان پدیدۀ محوری انتخاب شد و شرایط‌ علّی (مسئولیت‌پذیری فردی در آموزش، یادگیری و مسئولیت‌پذیری سازمان)، عوامل زمینه‌ای (توسعه‌جویی کارکنان، فرهنگ سازمانی، مشوق‌های توسعۀ منابع انسانی، زیرساخت‌ها)، عوامل مداخله‌گر (جوّ حاکم سازمانی، رویکرد سنتی نظام اداری)، راهبردها (توانمندسازی فردی، توانمندسازی سازمانی‌) و پیامدها (توسعۀ فردی، توسعۀ سازمانی‌) شناسایی شدند.
نتیجه‌گیری: مدل ارائه‌شده نشان می‌دهد که تقویت فرهنگ یادگیرنده و راهبردهای توانمندسازی، در خودتوسعه‌ای کارکنان در سازمان شهرداری‌ها نقش کلیدی دارد. این رویکرد با افزایش مسئولیت‌پذیری و کاهش موانع سازمانی، به توسعۀ فردی و بهبود عملکرد سازمانی منجر می‌شود.