ارزیابی و رشد سرمایه‌های انسانی

ارزیابی و رشد سرمایه‌های انسانی

ارزیابی و اولویت‌بندی عوامل مؤثر بر موفقیت استقرار کانون‌‌های ارزیابی و رشد در ارتش ج.ا.ایران

نوع مقاله : مقاله پژوهشی

نویسندگان
1 دانشیار، گروه مدیریت، دانشگاه علوم پزشکی آجا، تهران، ایران
2 دکتری، گروه جغرافیای سیاسی، دانشکده جغرافیا، دانشگاه تهران، تهران، ایران.
چکیده
زمینه و هدف: ارتش ج. ا. ایران، یکی از سازمان‌های پیشرو و پیشگام در عرصۀ ارزیابی عملکرد کارکنان با قدمتی قریب به یک قرن، مباحث گزینش و استخدام، ارزیابی، انتصاب و ارتقای کارکنان خود را مقوله‌های مهمی می‌داند و در سال‌های اخیر، همگام با سایر سازمان‌های مطرح کشوری با ایجاد تغییر در نظام منابع انسانی خود، در راستای استقرار نظام شایسته‌سالاری، مدیریت استعدادها و رشد و پرورش هدفمند فرماندهان و مدیران آیندۀ ارتش بر مبنای رویکردهای نوین، به راه‌اندازی کانون‌های ارزیابی و رشد اقدام کرده و در این مسیرگام برداشته است. در ارتش ج. ا. ایران، به‌عنوان یکی از سازمان‌های متکی بر نیروی انسانی، عوامل مختلفی در موفقیت استقرار کانون‌های ارزیابی و رشد تازه تأسیس آن تأثیرگذار است.
روش: پژوهش از لحاظ هدف کاربردی ـ توسعه‌ای است و روش اجرای آن، تلفیقی از روش‌های توصیفی ـ تحلیلی و پیمایشی (استفاده از نظر خبرگان و پرسش‌نامه) بوده است. به منظور پاسخ به این سؤال که از میان عوامل مؤثر بر موفقیت استقرار کانون‌های ارزیابی و رشد در سطح ارتش، کدام عوامل اولویت و اهمیت بیشتری دارند، ضمن بررسی سوابق و اسناد علمی مرتبط و استفاده از نظر ۲۴ خبرۀ آشنا با موضوع تحقیق، ۲۱ عامل شناسایی، وزن‌دهی و اولویت‌بندی شد.
یافته‌ها: بر اساس نتایج، پنج عامل ارزش اهمیت و عملکرد بیشتری داشتند که عبارت‌اند از: نگرش مثبت مسئولان، سیاست‌گذاری اولیه، ویژگی‌های شخصیتی بنیان‌گذاران، به‌کارگیری کارکنان کارآمد و داشتن برنامه و چشم‌انداز. همچنین سه عامل اهمیت بیشتر و عملکرد ضعیفی داشتند که عبارت‌اند از: فرهنگ‌سازی، هم‌سوسازی با سایر نظام منابع انسانی و کاربست نتایج کانون در حوزه‌های مختلف.
نتیجه‌گیری: استقرار کانون‌های ارزیابی و رشد در سطح ارتش ج. ا. ایران و کاربست نتایج آن موازی با سایر روش‌های ارزیابی سنتی و متداول، فرایند سنجش و ارزیابی و شناسایی و انتخاب کارکنان و رشد آنان را منصفانه‌تر و با روایی بیشتری انجام خواهد داد. فرماندهان و مدیران راهبردی سازمان، باید ضمن حفظ و ادامۀ موقعیت فعلی عواملی که اهمیت و عملکرد بیشتری دارند، برای افزایش عملکرد عواملی برنامه‌ریزی و اقدام کنند که طبق نتایج به‌دست‌آمده، ارزش اهمیت زیادی دارند؛ اما عملکردشان ضعیف است.
کلیدواژه‌ها