زمینه و هدف: توسعه استعداد در بستر برنامه درسی محیط کار به عنوان یکی از رویکردهای نوین در بهسازی سرمایه انسانی می تواند نقش کلیدی ایفا کند. با این حال، فقدان یک چارچوب نظری منسجم که بتواند ابعاد نظری، فلسفی و کاربردی این مفهوم را در حیطه برنامه درسی محیط کار تبیین کند منجر به پراکندگی در پژوهش ها و اجرا شده است. پژوهش حاضر با هدف پاسخ به این خلا به ارائه چارچوب نظری برای الگوی توسعه استعداد برای برنامه درسی محیط کار پرداخته است. روششناسی:این مقاله با رویکرد کیفی انجام شده و در گام نخست ادبیات مرتبط با برنامه درسی محیط کار، توسعه استعداد، مفروضه ها، نظریه هاو فلسفه ها حاکم بررسی گردید. سپس با 14 نفر از متخصصین برنامه درسی محیط کار که دارای تجربه های اجرایی و پژوهشی بودند مصاحبه نیمه ساختاریافته صورت گرفت. داده های حاصل از منابع و مصاحبه ها با روش تحلیل تحلیل مضمون و کدگذاری تحلیل شدند. یافتهها:با بررسی داده 8 مفروضه به عنوان باورهای توسعه استعداد برای برنامه درسی محیط کار شناسایی شد. همچنین نظریه سرمایه انسانی، بنیانی نظری برای توسعه استعداد فراهم آورد. این رویکرد، کارکنان را به عنوان سرمایه های یادگیرنده، مشارکت جو و تحول آفرین می نگرد. در سطح فلسفی، دیدگاه خودشکوفایی با تاکید برعدالت به عنوان جهت گیری انسانی برنامه درسی محیط کار برجسته گردید. دیدگاهی که خودآگاهی، معناو ایجاد فرصت برابر برای رشد همه تاکید می شود. نتیجهگیری:این پژوهش با ارائه چارچوب نظری تلفیقی، مبتنی بر نظریه سرمایه انسانی و فلسفه خودشکوفایی عدالت محور، مدلی مفهومی برای توسعه استعداد برای برنامه درسی محیط کار ارائه داد که بر یادگیری مستمر، عدالت، فرصت رشد برای همه، ارتقای ظرفیت انسانی و سازمانی تاکید دارد. این چارچوب می تواند مبنایی برای طراحی برنامه درسی کارآمد، انسان محور در سازمان برای پژوهشگران باشد.
