زمینه و هدف: نوآوری باز به مسیری اصلی برای بازطراحی دولت و خلق ارزش عمومی تبدیل شده است؛ اما ادبیات موجود عمدتاً بر ابعاد فناورانه متمرکز بوده و نقش مدیریت منابع انسانی به‌مثابه پیش‌شرط نهادی آن کمتر واکاوی شده است. هدف پژوهش حاضر، شناسایی ابعاد و مؤلفه‌های مشارکت استراتژیک منابع انسانی مبتنی بر نوآوری باز در سازمان‌های دولتی ایران در قالب چارچوبی بومی است.
روش‌شناسی: این پژوهش با رویکرد کیفی و اکتشافی و از نظر هدف کاربردی انجام شد. داده‌ها از طریق مصاحبه‌های نیمه‌ساختاریافته با ۱۶ نفر از مدیران ارشد دولتی، مدیران و کارشناسان منابع انسانی و خبرگان دانشگاهی گردآوری و با روش تحلیل مضمون شش‌مرحله‌ای براون و کلارک تحلیل گردید.
یافته‌ها: فرایند کدگذاری به استخراج ۸۲۷ کد تفسیری، ۱۱۶ مضمون فرعی و ۱۳ مضمون اصلی انجامید که در چارچوبی چهارلایه‌ای (شرایط زمینه‌ای، توانمندسازهای درونی، زیرساخت و سازوکار دانشی، و فرایند ارزش‌آفرینی) که به ارزش عمومی (دیجیتال‌سازی، شفافیت، و داده‌محوری سیاست‌گذاری) منتهی می‌شود، سازمان‌دهی شدند. یافته‌ها نشان می‌دهد تحقق ارزش عمومی (در قالب دیجیتال‌سازی فرایندها، شفافیت و پاسخگویی، و سیاست‌گذاری داده‌محور) مستلزم استقرار هم‌زمان این چهار ستون و ادغام چارچوب انگیزه–توانایی–فرصت با ظرفیت جذب و قابلیت‌های پویا است.
نتیجه‌گیری: سهم نظری پژوهش، بازتعریف منابع انسانی از واحدی اداری به «مرزبان دانش» و «شریک حکمرانی» در بستر نهادی بخش عمومی ایران است. از منظر کاربردی، یافته‌ها بر ضرورت بازمهندسی بوروکراسی با محوریت منابع انسانی، تقویت ظرفیت جذب و زیرساخت‌های تسهیم دانش، نهادینه‌سازی امنیت روانی و اقلیم شمول، و گذار به تصمیم‌گیری داده‌محور دلالت دارند.