هدف: هدف پژوهش حاضر بررسی تأثیر ابعاد مدیریت منابع انسانی مبتنی بر هوش مصنوعی بر عملکرد سازمانی و نقش میانجی دلبستگی کارکنان در تبدیل قابلیت‌های فناورانه به پیامدهای عملکردی مطلوب است.

روش‌شناسی: این پژوهش کاربردی و از نظر روش، کمّی و پیمایشی ـ مقطعی است. داده‌ها با روش پرسشنامه از ۱۱۴ مدیر و کارشناس خبره در حوزه مدیریت منابع انسانی و فناوری اطلاعات در سازمان‌های دولتی و حاکمیتی ایران گردآوری شد. برای آزمون فرضیه‌ها و ارزیابی مدل، از مدل‌سازی معادلات ساختاری و نرم‌افزار SmartPLS 4 استفاده شد.

یافته‌ها: نتایج نشان داد جذب و استخدام، جامعه‌پذیری و همسوسازی، آموزش و توسعه، و مدیریت عملکرد و جبران خدمات مبتنی بر هوش مصنوعی به‌ترتیب با ضرایب مسیر 230/0، 236/0، 302/0 و 290/0 بر دلبستگی کارکنان اثر مثبت و معنادار داشتند و دلبستگی کارکنان با ضریب مسیر 605/0 بر عملکرد سازمانی اثرگذار بود. آزمون میانجی‌گری نیز نقش میانجی دلبستگی کارکنان را تأیید کرد.

نتیجه‌گیری: این تحقیق به‌عنوان یکی از نخستین مطالعات تجربی در سازمان‌های ایرانی، با تلفیق نظریه مبادله اجتماعی و مدل تقاضا-منابع شغلی، بینش‌های ارزشمندی ارائه می‌دهد. نوآوری اصلی پژوهش در تبیین و آزمون تجربی نقش میانجی دلبستگی کارکنان در رابطه میان مدیریت منابع انسانی مبتنی بر هوش مصنوعی و عملکرد سازمانی در ایران نهفته است. نتایج تأکید می‌کنند سرمایه‌گذاری صرف در هوش مصنوعی تضمین‌کننده ارتقای عملکرد نیست؛ بلکه رهبران منابع انسانی باید این فناوری‌ها را به‌گونه‌ای به‌کار گیرند که به‌عنوان منبع حمایتی، دلبستگی کارکنان را ارتقا داده و به مزیت رقابتی پایدار تبدیل شوند.