زمینه و هدف: در سال‌های اخیر، سازمان‌های دولتی به اهمیت استفاده از کانون‌های ارزیابی و توسعه پی برده‌اند و این ابزار، به‌طور گسترده‌ای در فرایندهای سازمانی استفاده می‌شود. معمولاً، در این مراکز، ارزیابی‌ها را ارزیابان انسانی انجام می‌دهند و اجماع ارزیابان، در گزارش‌های بازخورد در جلسۀ جمع‌بندی نهایی ارائه می‌شود. پیشرفت‌های فناورانه امکان استفاده از فناوری‌های مدرن را برای اجرا و عملیاتی کردن این مراکز فراهم کرده است. در نتیجه، کانون‌های ارزیابی و توسعه، به‌سمت مجازی‌شدن حرکت می‌کنند. این پژوهش به‌دنبال بررسی مزیت‌ها، قابلیت‌ها، چالش‌ها و پیچیدگی‌های کانون‌های ارزیابی و توسعۀ مجازی، در ارزیابی شایستگی‌های مدیران دولتی است.
روش: این پژوهش با استفاده از روش مرور نظام‌مند به تحلیل جامع پژوهش‌های حوزۀ کانون‌های ارزیابی و توسعۀ مجازی از ۲۰۱۰ تا ۲۰۲۴ پرداخته است. برای هدایت روش پژوهش، از فرایند هشت‌مرحله‌ای اومان (۲۰۱۱) استفاده شد و گردآوری داده‌ها، طبق رویه‌های مشخص‌شده در روش پریزما انجام گرفت. برای تجزیه‌وتحلیل داده‌ها نیز از روش تحلیل مضمون استفاده شد.
یافته‌ها: یافته‌های این پژوهش، بر چندین مزیت کلیدی کانون‌های ارزیابی و توسعۀ مجازی تأکید دارد، از جمله افزایش سرعت، دقت، امکان طراحی دقیق‌تر ابزارها و کاهش خطاها و سوگیری‌های شناختی. علاوه‌براین، کانون‌های ارزیابی و توسعۀ مجازی، در طراحی و سفارشی‌سازی تمرین‌های ارزیابی، برای شبیه‌سازی سناریوهای شغل مدنظر انعطاف‌پذیری بیشتری ارائه می‌دهند. با این حال، برای اطمینان از اثربخشی کانون‌های ارزیابی و توسعۀ مجازی، لازم است به دغدغه‌هایی مانند مشکلات فنی، تعامل شرکت‌کنندگان و نیاز به زیرساخت‌های فناوری پایدار، در کانون توجه قرار گیرد.
نتیجه‌گیری: کانون‌های ارزیابی و توسعۀ مجازی، ابزاری ارزشمند برای ارزیابی شایستگی‌های مدیران دولتی هستند. با بهره‌گیری از فناوری، سازمان‌ها می‌توانند کارایی، دقت و بی‌طرفی را در فرایندهای ارزیابی شایستگی خود افزایش دهند. با این حال، توجه دقیق به چالش‌ها و پیچیدگی‌های مرتبط با کانون‌های ارزیابی و توسعۀ مجازی برای به حداکثر رساندن مزایای بالقوه آن‌ها ضروری است.