زمینه و هدف: امروزه و در اثر تحول دیجیتال، سازمان‌های دولتی باید نظام‌های توسعه نیروی انسانی را بازطراحی کنند. در این راستا یکی از رویکردهای نوین، تلفیق منتورینگ سنتی با یادگیری الکترونیکی (به‌صورت تلفیقی) است که هم تعاملات انسانی و هم انعطاف‌پذیری زمانی و مکانی فراهم می‌آورد. با وجود این، پژوهش‌های اندکی به ارزیابی نظام‌مند این رویکرد پرداخته‌اند. از این رو، هدف این مقاله، ارزیابی وضعیت منتورینگ مدیران دولتی بر اساس مدل یادگیری تلفیقی، با استفاده از ماتریس اهمیت–عملکرد بود.
روش‌شناسی: این پژوهش، کاربردی و به روش آمیخته انجام شد. در بخش کیفی با انجام مصاحبه نیمه‌ساختاریافته با اعضای خبرگان مدل منتورینگ با تیکه بر رهیافت نظام‌مند روش داده‌بنیاد ارائه گردید. در بخش کمی نیز، ۳۹۰ مدیر میانی و عملیاتی انتخاب و داده‌ها با پرسشنامه‌ مبتنی بر ماتریس اهمیت–عملکرد گردآوری و در چهار ناحیه تحلیل شدند. در هر دو بخش نمونه با تکیه روش نمونه‌گیری هدفمند انجام پذیرفت
یافته‌ها: از 28 مقوله احصاء شده در بخش کیفی، مقوله‌هایی همچون طراحی ترکیبی، افزایش انگیزش، ناپایداری سیاستی و .. در ناحیه نیاز به بهبود، مقوله‌های ارتقاء شایستگی‌ها، فشار تحول فناورانه، ویژگی‌های مدیران و ناکارآمدی آموزش سنتی در ناحیه حفظ و تقویت، مقوله‌های دسترسی آموزشی، الگوسازی توسعه حرفه‌ای و بلوغ فناورانه در ناحیه اولویت پایین و مقوله مقاومت در برابر تغییر در ناحیه اشباع قرار گرفتند.
نتیجه‌گیری: الگوی پراکندگی مقوله‌ها نشان از یک سیستم منتورینگ بیمار اما قابل درمان دارد که نیازمند مداخلات هدفمند، اولویت‌بندی هوشمندانه و حرکت از رویکرد واکنشی به رویکرد راهبردی در توسعه مدیران دولتی است.